Tekerrürden İbaret - (15.9.2005) |
Hayatta hep birşeyler bekler, idealler koyar insan önüne, sınırlar kendini kısıtlar, kıstaslar, olmalılarla...rüzgara bırakamaz bir türlü. Bulduğu şeyleri kendi yarattığı kalıba sığdırmaya çabalar, orayı yontar burayı eleştirir, düzeltir...Derken bir bakar ki o şey artık istediği şey değil... Ya da istediği hale gelene kadar geçen evrimleşmeden sonra kendisi artık onu istemeyecek kadar değişmiş...
Yeni bir arayış başlar...Bu sefer beklentisiz olma azmiyle yola çıkılır...Bulunur elbet arayışta birşeyler, bulunan aranılan olmasa da...Zaten bu arayış belli bir hedefe yönelmez. Bulunca, anlayacaktır neyi aradığını. Bulduğu aradığı olmasa da bazen aramaktan yorulup sıkılan insan bulduğunu alıkoyar kendinde...
Sonra bir bakar ki yola çıktığında aradığını şimdi bulmuşken, artık aradığı bir önce yontup değiştirip bıraktığı olmuş...Dönüp aramak bir gurur meselesi kendine karşı, zamana karşı, herşeye karşı; yola devam etmek gerek aklının bir köşesinde bir sivrisinek vızıldayıp dururken, içte bir tahtakurusu kemirirken gizliden gizliye...
Yine de şöyle bir döner insan, belki bıraktığım gibi duruyordur diye. Bir bakar ki yerinde yeller esiyor. Akıldaki sivrisinek ölür belki ama tahtakurusu kemirmeye devam eder içini bir müddet daha. Kemirecek birşey kalmayınca ölecektir o da nasıl olsa...Kişi beklentileri rüzgara bırakıp, elindekine sahip çıkmayı öğrendiğinde...
